Κάθε φθινόπωρο, μετά από τη βροχή, κατεβαίναμε με την γιαγιά μου στην αυλή, με ένα καλαθάκι η κάθε μια μας στο χέρι για να μαζέψουμε σαλιγκάρια. Αφού είχαμε μαζέψει αρκετά και οι δυο μας ανεβαίναμε, κλείναμε τα καλαθάκια από πάνω με τούλι και τα ταΐζαμε.
Όταν ήμουν πιο μικρή νόμιζα ότι τα φροντίζαμε γιατί θα ήταν τα νέα μας κατοικίδια. Έπειτα κατάλαβα και τι θα γινόταν πραγματικά με τα σαλιγκάρια, αλλά και τον σκοπό του "ταΐσματος". Μακαρόνια ωμά, πίτουρο, αλεύρι και καμιά φορά σκόνη κρέμας ανθού αραβοσίτου ανά τακτά χρονικά διαστήματα για 2-3 μέρες, για να "καθαρίσουν" τα σαλιγκάρια, να μην έχουν "βρομιές" (και δεν εννοώ στο κέλυφος), οι οποίες κατά το μαγείρεμα τους θα τα πίκραιναν.
Η γιαγιά μου λοιπόν μου έμαθε να τα κάνω στιφάδο. Γίνονται φοβερά και τα τρώμε είτε σαν μεζεδάκι είτε σαν κυρίως γεύμα. Έχουν όμως μια μικρή διαδικασία πριν το μαγείρεμα τους, πέρα του ταΐσματος.
ΥΛΙΚΑ:
ΕΚΤΕΛΕΣΗ:
Καθαρίζουμε τη μεμβράνη που κλείνει τα κελύφη τους (στην Κρήτη τη λένε "τσίπα"), γεμίζουμε μια μεγάλη λεκάνη με νερό και τα βυθίζουμε μέσα. Υπό κανονικές συνθήκες θα βγουν από το κέλυφος τους. Όσα δεν βγουν τα πετάμε γιατί είναι νεκρά.
Σε μια κατσαρόλα με αλατισμένο νερό και δαφνόφυλλα τα βράζουμε. Ύστερα τα βγάζουμε και καθαρίζουμε καλά τα κελύφη τους. Εγώ προσωπικά τα τρίβω και με χοντρό αλάτι.
Σε μία κατσαρόλα ζεσταίνουμε το λάδι. Κόβουμε σε φέτες το κρεμμύδι και το σκόρδο και τα ρίχνουμε στην κατσαρόλα μαζί με τα σαλιγκάρια και τον πελτέ, και τα σβήνουμε με το ξύδι και το κρασί. Έχουμε τρίψει τις τομάτες και τις προσθέτουμε, μαζί με δάφνη, δενδρολίβανο, αλατοπίπερο και συμπληρώνουμε με νερό. Σκεπάζουμε και βράζουμε για 1 μισή ώρα σε μέτρια φωτιά.
Σας προτείνω να έχετε αρκετό και καλό ψωμί δίπλα. Η σάλτσα τους ενδείκνυται για σούπερ "βούτες"!
ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!
Όταν ήμουν πιο μικρή νόμιζα ότι τα φροντίζαμε γιατί θα ήταν τα νέα μας κατοικίδια. Έπειτα κατάλαβα και τι θα γινόταν πραγματικά με τα σαλιγκάρια, αλλά και τον σκοπό του "ταΐσματος". Μακαρόνια ωμά, πίτουρο, αλεύρι και καμιά φορά σκόνη κρέμας ανθού αραβοσίτου ανά τακτά χρονικά διαστήματα για 2-3 μέρες, για να "καθαρίσουν" τα σαλιγκάρια, να μην έχουν "βρομιές" (και δεν εννοώ στο κέλυφος), οι οποίες κατά το μαγείρεμα τους θα τα πίκραιναν.
Η γιαγιά μου λοιπόν μου έμαθε να τα κάνω στιφάδο. Γίνονται φοβερά και τα τρώμε είτε σαν μεζεδάκι είτε σαν κυρίως γεύμα. Έχουν όμως μια μικρή διαδικασία πριν το μαγείρεμα τους, πέρα του ταΐσματος.
ΥΛΙΚΑ:
- 1,5 κιλό σαλιγκάρια
- 2 μεγάλα κρεμμύδια ξερά
- 2-3 σκελίδες σκόρδο
- 2 ώριμες τομάτες
- 1 κουταλιά σούπας πελτέ τομάτας
- Δαφνόφυλλα
- Δενδρολίβανο
- 1 φλιτζάνι κόκκινο κρασί
- 1/3 φλιτζανιού ξίδι
- Αλάτι και πιπέρι
- Ελαιόλαδο
ΕΚΤΕΛΕΣΗ:
Καθαρίζουμε τη μεμβράνη που κλείνει τα κελύφη τους (στην Κρήτη τη λένε "τσίπα"), γεμίζουμε μια μεγάλη λεκάνη με νερό και τα βυθίζουμε μέσα. Υπό κανονικές συνθήκες θα βγουν από το κέλυφος τους. Όσα δεν βγουν τα πετάμε γιατί είναι νεκρά.
Σε μια κατσαρόλα με αλατισμένο νερό και δαφνόφυλλα τα βράζουμε. Ύστερα τα βγάζουμε και καθαρίζουμε καλά τα κελύφη τους. Εγώ προσωπικά τα τρίβω και με χοντρό αλάτι.
Σε μία κατσαρόλα ζεσταίνουμε το λάδι. Κόβουμε σε φέτες το κρεμμύδι και το σκόρδο και τα ρίχνουμε στην κατσαρόλα μαζί με τα σαλιγκάρια και τον πελτέ, και τα σβήνουμε με το ξύδι και το κρασί. Έχουμε τρίψει τις τομάτες και τις προσθέτουμε, μαζί με δάφνη, δενδρολίβανο, αλατοπίπερο και συμπληρώνουμε με νερό. Σκεπάζουμε και βράζουμε για 1 μισή ώρα σε μέτρια φωτιά.
Σας προτείνω να έχετε αρκετό και καλό ψωμί δίπλα. Η σάλτσα τους ενδείκνυται για σούπερ "βούτες"!
ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου